En toen was ik mijn identiteit een beetje kwijt

Mijn identiteit een beetje kwijt

Sinds 1 week heb ik nou mijn Franse kentekenplaat (nummer) en weet je, het klinkt misschien een beetje raar, maar het voelt als een stukje identiteit wat ik kwijt ben. Ik zal het uitleggen…

20150728_164447

Vasthouden aan dat beetje Nederlandse identiteit

Eerst maar over de weg naar dit kenteken, zoals ik inmiddels gewend ben is dit niet 1 weg direct naar het bureau en klaar, neeeej, er leiden meerdere wegen naar…pfff… Sommige dingen geloof je gewoon bijna niet. Na het doorhebben van de beperkte openingstijden van de Prefecture (een ambtelijk kantoor, onthoud dit goed), stond ik  op een ochtend met al mijn documenten (stuk of 5, van origineel certificaat van de Ford tot mijn geboortebewijs in het Frans) in het kantoor. Ik stond daar aan de balie van, “mij stuur je niet weg, want ik heb ALLES”. Maar helaas… ik moest natuurlijk betalen, maar dat kon alleen PER Cheque??? En laat ik nou bij het openen van een Franse bankrekening gezegd hebben; “een chequeboekje nodig? Nee hoor mevrouw van de bank, dat gebruik ik niet”. Ah fijn, terug naar de bank, chequeboekje aangevraagd en die kon ik een week later ophalen.

Mijn enthousiasme weer opgepakt en naar de Prefecture, nu heb ik echt ALLES!! “Mevrouw Schopman, wij hebben een kopie van dit alles nodig? “.

Ik stond werkelijk met mijn mond open te kijken naar deze opmerking, really??… “eh, heeft u geen kopieerapparaat in dit kantoor? kan het niet hier gekopieerd worden?”, Nee.. dusss. Op naar de supermarkt om kopietjes te maken, laat daar nou net het papier op zijn en ze geen voorraad papier hebben, really? Ineens schoot me de boekenwinkel in mijn hoofd, waar ik de eigenaresse inmiddels al een beetje ken. Ik daar naar toe, was ze net aan de telefoon, waarvan ik al gauw door had dat het niet een gezellig telefoongesprek was. Toen ze ophing stortte ze dan ook in tranen uit bij mij.. blijkbaar kwam ik even op het goeie moment voor haar. Maar eh.. niet voor mij, want het liep tegen 12 uur en dan gaat de Prefecture dicht en dat op vrijdag, boehoe.. wie troost mij? moet ik na het weekend weer terug, Neeej. De zoveelste “really?” kwam weer in mijn hoofd.

2015-07-08 15.01.29 (1)

Jaaaa, 3 weken later kwam mijn kentekenbewijs met de post, maar wat ik toen moest doen wist ik niet precies. Dus ik naar “mijn” garage om de hoek, waarbij de lieve eigenaar meteen begreep wat er moest gebeuren. Maakte een kopietje (hij had dus wel een kopieer-apparaat haha) en zei, kom morgenmiddag maar terug. De volgende dag kwam ik terug en daar waren mijn nieuwe nummerplaten al en binnen 10 minuten zaten ze er op???? Een buiging voor de garagist.

Maar dan ineens rij je rond met een Frans kenteken en dat besef kwam pas toen ik rond reed en niet meer in de regel-modus zat. Het voelt een beetje alsof ik Undercover rij. In het begin werd ik heel blij bij elke Nederlandse auto die ik zag rijden. Ik begon dan vaak enthousiast te zwaaien, als een blije muts, maar daar werd een beetje raar op gereageerd haha. Later zei ik gewoon in mijn hoofd, “hej Nederlanders, hallo” en het voelde dat ik een “Hallo” terugkreeg. Het is gewoon even een stukje herkenning, fijn, en soms kwam er toch spontaan een zwaai of een lach, daar werd ik blij van. Maar ik merkte ook dat ik vaak gedachte had als “ja, ik ben Nederlandse he”, als ik bijvoorbeeld wel stop bij een zebrapad, wat veel Fransen niet doen of als ik door een onbekend dorpje reed en ik bekeken werd. Maar nu.. denken “hun” dat ik Francaise ben en kijken heel raar als ik de weg vraag en wat stotter in het Frans of als ik een lifter meeneem en zeg dat ik maar een beetje Frans praat.

1526323322

Helaas niet zo’n lifter…

66575-25891

…maar meestal zoiets!

Natuurlijk stelt het niks voor, maar het is vooral even wennen en ben ook gewoon erg blij met mijn Franse kenteken en ook erg blij dat ik wel gewoon Nederlandse kan blijven op mijn paspoort.

6 reacties

  1. Greta op 28 juli 2015 om 7:57 pm

    Ja,Marissa ,wat een verhaal ,die Fransen zijn nog ouderwets , maar ja als je die laatste foto ziet , Haha, maar je komt er wel ! Knuffel Greta en Willy

    • Marissa Schopman op 29 juli 2015 om 6:13 am

      Inderdaad, heel ouderwets. Knuffel terug voor jullie beiden

  2. Joke op 28 juli 2015 om 8:28 pm

    Vraiment?
    Mooi verhaal weer.

    • Marissa Schopman op 29 juli 2015 om 6:13 am

      Ja inderdaad, vraiment??? ;-) merci

  3. Tes op 29 juli 2015 om 5:10 am

    Stoere chica van me!
    Half Nederlands en half Frans hartje in een lief meissie xx

Laat een reactie achter





0 Shares
Share
Tweet
+1
Share
Pin